آن نمازهايى كه الله متعال بيشتر از نمازهاى واجب مشروع كرده است.
نمازيست كه در بين نماز عشاء و طلوع فجر خوانده مى شود، و با آن نماز شب ختم مى شود.
خواندن نماز همراه با جماعت
تفسير گفتار، و انتقال آن از زبانى به زبان ديگرى است.
ستايش الله متعال از پيامبر - صلى الله عليه و سلم - در عالَم عالى مرتبه در نزد ملائكه هاى مُقرَّب خويش است.
لفظى است كه بعد از پايان قرائت سوره فاتحه و قبل از دعاى آن گفته مى شود، و معناى آن: اللهى قبول كن.
خواندن دو ركعت نماز بعد از دو خطبه ى ظهر روز جمعه است.
سخن نمازگزار "ربَّنا ولَكَ الحَمْدُ" در هنگام ایستادن بعد از رکوع مى باشد.
هر سخنی که شامل بزرگداشت الله متعال و محبت او باشد.
نمازهاى مستحب دائمى كه قبل از نمازهاى واجب و بعد از آنها خوانده مى شوند.
اوقاتى كه شريعت آنها را براى ادايى نمازها تعيين كرده است.
درودى است كه مسلمان در هنگام ملاقات با برادر مسلمانش و در هنگام جدايى از او به زبان مى آورد.
طلب كردن عبد از پروردگارش براى مغفرت گناهان و پيشگيرى از عواقب آنها است.
جهتى كه مسلمانان به سمت آن نماز مى خوانند.
نام جنى كافر خلق شده از آتش است.
دو ركعت نماز است كه در روز عيد فطر، و عيد قربان به روشى مخصوص خوانده مى شوند.
آنچه كه بيشتر از نمازهاى فرض مشروعيت دارند.
كلام و اعمالى است كه با تكبير شروع مى شود و با سلام دادن پايان مى پزيرد.
عبادت و بندگی الله متعال با خم نمودن سر و پشت به شیوه ای مخصوص در نماز مى باشد.
پوشاندن هر آنچه كه از جسم انسان آشکار بودن آنها زشت و قبیح است و انسان از کشف آن شرم می کند مانند شرمگاه و موارد مشابه آن.
دوتا سجده هستند كه نمازگزار براى جبران خلل به وجود آمده اى در نماز آنها را اداء مى كند كه بسبب شک و فراموشى و امثال آنها مى باشد.
سكون اعضاى بدن و استقرار آنها در مدتى از زمان، تا اينكه هر عضوى در مكان خود براى همه ى اركان فعلى نماز قرار گيردند.
همه آنچه كه از اعضاى بدن لازم است پوشانده شود و از آشكار شدن آن شرم و حيا مى شود، مانند: شرمگاه و نشیمنگاه.
مكان مخصوصى است كه دائماً در آن نمازها برگزار مى گردد.
اينكه شخص مكلفى نمازهاى واجب را عمداً يا از روى فراموش كردن يا تنبلى كردن ترک كند تا اينكه از وقت شرعى تعيين شده آن خارج شود.