طلب كردن عبد از پروردگارش براى مغفرت گناهان و پيشگيرى از عواقب آنها است.
ياد كردن غيابى آنچه كه از عيب ها و امثال آن در برادرش وجود دارند و آن را ناپسند مى داند.
عبارت است از اینکه انسان بین خود و عذاب الله متعال و خشم او با انجام اوامر و دوری از نواهی مانعى ایجاد کند.
مايل بودن نفس به آنچه كه برايش لذت بخش است يا آن را مشاهده مى كند.
ترک كردن گناه، پشيمان بودن از انجام آن، تصميم قطعى بر عدم بازگشت به آن و جبران آنچه كه از اعمال مى توان آن را دوباره انجام داد.
شهادت دروغين عمدى، تا به وسيله ى آن به باطل دسترسى پيدا كرد.
عملى كه بر خلاف حق، چه در قول يا فعل يا اعتقاد باشد.
اراده ی كسى كه عبادتش متوجه غیر الله باشد، مانند: کسی که عمل انجام مى دهد تا مردم او را در این حالت ببینند و ستایشش کنند.